• ✔ Voor 12.00 uur besteld, volgende werkdag in huis
  • ✔ Gratis verzending vanaf EUR 40,-
  • ✔ Gratis kleinigheidje bij iedere bestelling

Bevallen: Marije most haar persdrang tegenhouden

Bevallen: Marije moest haar persdrang tegenhouden

Marije (24) woont samen met haar vriend in Dokkum. Toen ze in verwachting was van hun eerste kindje had zij een idillisch beeld van bevallen. Het zou een intiem moment zijn waar maar weinig mensen bij betrokken zijn. Tijdens haar poliklinische bevalling werd de bevalling medisch en doordat zij moest wachten op wee-opwekkers, moest Marije haar persdrang tegenhouden. Iets wat bijna onmogelijk is.

Nooit had ik gedacht een onderwerp als deze met anderen te willen delen. Voordat ik ben bevallen van mijn dochtertje Nina had ik een heel dromerig beeld van hoe dit alles ging verlopen. Ik zag de bevalling voor me als een intiem gebeuren dat ik enkel en alleen met mijn partner  zou willen delen.

Inmiddels weet ik beter. Op woensdag 13 juni 2018 ben ik met 38 weken zwangerschap bevallen van mijn dochtertje Nina. Ik ben bevallen in het ziekenhuis Nijsmellinghe te Drachten. Ik zou hier poliklinisch bevallen, maar wegens verschillende complicaties werd het een medische bevalling.

Wat er aan vooraf ging
Op zondag 10 juni voelde ik mij niet zo prettig. Ik voelde de baby weinig tot niet bewegen en ook wanneer ik er echt even voor ging zitten kreeg ik geen contact. Ik heb mijn verloskundige gebeld en ik mocht meteen langskomen bij de praktijk. Het eerste wat ze deed was het hartje zoeken. Gelukkig, het hartje klopte nog, wat een opluchting! Toch waren de verloskundige en ik er niet gerust op dat de baby zich niet liet voelen. Ik werd voor controle doorgestuurd naar het ziekenhuis. Ook hier gaven ze aan dat er opvallend weinig kind-beweging was. Ik mocht naar huis maar moest de volgende dag terug komen voor nog een controle. Als er nogmaals zo weinig kind-beweging was, zouden ze de bevalling inleiden. Ik was 38 weken zwanger dus de baby mocht in principe komen.
Op maandag 11 juni werden zowel ik als de baby opnieuw gecontroleerd in het ziekenhuis. Erg speciaal, want mijn eigen drieling zusje voerde deze controle bij mij uit. Er was meer kind-beweging te zien en er was daarom geen reden meer om mij zorgen te maken. Ook was er iets anders te zien, namelijk voorweeën. Ik had al vrij regelmatig voorweeën en dit voelde ik ook zeker wel. In het ziekenhuis gaven ze aan dat dit nog een hele poos zo door kon gaan, ik verwachtte er dus weinig van.
Achteraf vertelde mijn zusje dat de gynaecoloog voorspeld had dat mijn baby eind deze week sowieso geboren zou worden. En gelijk had hij!

The real deal
Op dinsdag 12 juni werden de voorweeën steeds heftiger. Ik voelde mij echt niet prettig meer en om 11 uur ’s ochtends ben ik de weeën gaan bijhouden op mijn telefoon. Er zat maar weinig regelmaat in en om die reden had ik er wederom weinig verwachtingen van. Rond etenstijd werden de weeën heftiger. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk afleiding te zoeken en samen met mijn vriend heb ik mijn lievelingseten klaargemaakt (pasta met roomsaus). Om 8 uur ’s avonds heb ik voor de zekerheid mijn verloskundige gebeld. Ik werd getoucheerd en zat op 1 cm ontsluiting. Alhoewel ik er geen verwachtingen van had, was ik toch een beetje teleurgesteld. Het was nog niet begonnen en zou allemaal nog veel erger gaan worden.

Toen de verloskundige weg ging is mijn vriend naar zijn voetbaltraining gegaan. Ik nam mijzelf voor dat het nog wel een flinke poos kon duren, ik was immers ook nog maar 38 weken zwanger. De pijn werd heftiger en heftiger en ergens midden in de nacht kon ik mijn rust niet meer vinden. Ik had letterlijk alles geprobeerd. Staan, liggen, zitten, douchen, ik kon mijn draai niet meer vinden. De weeën kwamen zo snel achter elkaar en ze waren zo pijnlijk. En in mijn hoofd ging ik er nog steeds van uit dat het misschien nog wel een week kon gaan duren.

Mijn vriend kon het niet meer aanzien en belde de verloskundige. Om 4 uur ’s nachts werd ik nogmaals getoucheerd en in plaats van het aantal centimeters ontsluiting vroeg de verloskundige aan mij hoe graag ik in het ziekenhuis wilde bevallen. Heel graag was mijn antwoord. De verloskundige gaf mijn vriend en mij de opdracht om als een gek met ons vluchtkoffer en maxicosi in de auto te stappen en zo snel mogelijk die kant op te rijden. Eenmaal in het ziekenhuis vertelde de verloskundige dat ik zo goed als volledige ontsluiting had. De enige reden dat ik nog naar het ziekenhuis mocht rijden was omdat mijn vliezen nog niet waren gebroken en dit mijn eerste bevalling was.

Eenmaal in het ziekenhuis (half 5/5 uur ’s ochtends) werden mijn vliezen gebroken en mocht ik vrijwel direct gaan persen. Dit viel echter niet mee. Na het breken van mijn vliezen namen mijn weeën en persdrang af.  Er gebeurde vrijwel niets meer. Mijn verloskundige heeft het nog even aangekeken maar vervolgens besloten dat de bevalling medisch ging worden. Op eigen kracht ging het niet lukken, ik had weeën-opwekkers nodig.

Omdat de baby het niet zo goed deed moest een gynaecoloog beslissen of de weeën-opwekkers toegediend konden worden. Het heeft een flinke poos geduurd voordat het personeel groen licht kreeg van een gynaecoloog. Terwijl ik moest wachten op de weeën-opwekkers kreeg ik steeds meer persdrang. Toch moest ik deze proberen tegen te gaan. Het zou niet goed voor de baby zijn om te persen op weeën die niet sterk genoeg waren. Ik denk oprecht dat het negeren van de persdrang het moeilijkste en zwaarste is wat ik ooit heb meegemaakt. Mijn lichaam gaf duidelijke signalen en nam het als het ware over.   

Iets voor 8 uur in de ochtend kreeg ik eindelijk weeën-opwekkers. De weeën kwamen in een rap tempo terug en de persdrang was niet langer tegen te gaan.  Met behulp van een knip en de vacuümpomp is mijn dochter om 08:19 geboren. De knip en de vacuümpomp werden ingezet omdat de bevalling niet langer kon duren. Het ging steeds minder goed met mijn dochter en ze moest geboren worden. Bij de geboorte bleek de navelstreng om het nekje van mijn dochter klem te zitten, dit was de reden waarom het steeds minder goed met haar ging.  

Bij mijn bevalling zijn er ontzettend veel verschillende personeelsleden betrokken geweest. Mijn eigen verloskundige, een kraamverzorgster, verloskundigen van het ziekenhuis, verpleegkundigen en meerdere gynaecologen. De bevalling was totaal niet hoe ik het mij had voorgesteld. Toch maakte het allemaal niets uit, vanaf het moment dat mijn dochtertje bij mij op de borst lag voelde alles goed. Alsof ik voor het eerst compleet was. Zij hoorde altijd al bij mij en eindelijk was ze daar.

Tags: bevallen
Gelieve de getallensequens in het hiernavolgende tekstveld in te voeren

De met een * gemarkeerde velden zijn verplichte velden.