• ✔ Voor 12.00 uur besteld, volgende werkdag in huis
  • ✔ Gratis verzending vanaf EUR 40,-
  • ✔ Gratis kleinigheidje bij iedere bestelling

Bevallen – Vera koos ervoor om zonder pijnbestrijding te bevallen van haar tweede dochtertje

Vera-Visser-bannerKnHvJG8kyoMXM

Vera (33) is getrouwd met Rudolf en zij zijn de trotse ouders van Kiki (1,5 jaar) en Liz (4 weken). In het dagelijks leven is zij docent Nederlands op een middelbare school. Bij de bevalling van Kiki ontstond er een vervelende complicatie, want ze verloor veel bloed. Gelukkig durfde ze het nog een keer aan en hier lees je hoe haar tweede bevalling verlopen is.

Hoe merkte je dat de bevalling was begonnen?

Achteraf bleken het voorweeën te zijn. Ik dacht een wee wel te herkennen, aangezien ik anderhalf jaar geleden bevallen was van onze dochter Kiki. Maar blijkbaar had ik nog last van postzwangerschapsdementie. Kiki logeerde bij mijn ouders. Want mijn weeën waren immers begonnen. Het zette echter niet door. Maandag werd ik voor de derde keer gestript. De verloskundige plande vast een afspraak in voor het inleiden. Dat was niet wat we wilden. Hopend op een spontane bevalling gingen we weer naar huis.

Om 00:15 uur werd ik wakker van een echte wee. Althans, dit voelde als een echte wee. Ik begon ze te timen. Om 3 uur maakte ik mijn man wakker. Hij mocht van mij de verloskundige bellen. Zij moest uit een ander ziekenhuis komen, dus van haar mochten we direct naar het ziekenhuis waar ik zou gaan bevallen. Puffend stapte ik in de auto. Ik zei mijn man nog dat we niet echt veel haast hadden en dat ik het belangrijker vond om heelhuids aan te komen. Ik ken zijn rijstijl. Om 4 uur waren we in het ziekenhuis. Daar besloten de verloskundige en de verpleegkundigen nog even relaxt koffie te drinken voordat ze me aan een infuus zouden hangen.

Welke maatregelen werden er uit voorzorg genomen?

Omdat ik bij de vorige bevalling twee liter bloed was verloren, zouden zij mij preventief een infuusingang geven. Mocht het misgaan, zouden ze mij snel een bloedtransfusie kunnen geven. Toen de verloskundige na een half uur kwam kijken hoeveel ontsluiting ik had, schrok ze. Dit was namelijk al acht centimeter. Dat hadden ze niet verwacht, ik zat er nog zo rustig bij vonden ze. Wat moest ik dan doen? Gillen van de pijn? Smeken om een ruggenprik? Dan kenden ze mij nog niet. De vorige keer had ik het op eigen kracht gedaan, dus nu ook.

Waarom koos je er bewust voor om zonder pijnbestrijding te bevallen?

En in de foldertjes over pijnbestrijding stonden mij iets teveel nadelen, dus dan maar een beetje harder puffen. Snel sloten ze het infuus aan en de verloskundige pakte haar haaknaald om de vliezen te breken. Toen kwamen de persweeën al snel. Na een paar keer persen zei de verloskundige dat de baby om 5:30 uur wel geboren zou zijn. Ik keek op de klok. Nog vijf minuten en dan zou ik er van af zijn. Oftewel, nog één perswee. Ik gaf al mijn kracht en daar werd een klein hummeltje op mijn buik gelegd. Spontaan was ik de hele bevalling weer vergeten, al viel die wel erg mee met maar tien minuten persen.

Heb je bij de geboorte van Liz ook weer veel bloed verloren?

We wisten nog niet wat het was en ik was ontzettend benieuwd. ‘Wat is het nou?’ vroeg ik de verloskundige. Een meisje! Dat vond ik erg handig, konden we alle kleding van Kiki hergebruiken. En we hadden een heel leuke meisjesnaam: Liz. Daar lag dus onze Liz, op mijn buik. Nu die nageboorte nog. Die liet even op zich wachten. Ook vloeide ik nog flink. Gelukkig hadden ze het infuus al aangeprikt, dus ze kreeg ik medicatie toegediend om mijn baarmoeder weer normaal te laten functioneren. Na twee flinke doses werd het vloeien nog niet minder, dus ik kreeg een infuuszak vol met medicatie. Het nadeel hiervan was dat we nog even vier uur moesten wachten tot de zak leeg was. Na vier uur was ik blij dat ik eindelijk van dat harde bevalbed af mocht.

Helaas, Liz had ondertemperatuur en we moesten nog een uur wachten. En ze stookten de kamer nog even op naar 24 graden. Toen mochten we eindelijk naar huis. Uiteindelijk viel het bloedverlies mee: één liter was ik verloren. Zoals onze verloskundige zei: ‘Jouw baarmoeder doet het supergoed met de bevalling, daarna wordt hij lui en doet hij niets meer.’ Noemde ze mijn baarmoeder nou lui? Ach, wat maakt het uit. Ik heb een fantastisch gezinnetje met een ontzettend lieve man, een draakje Kiki van 1,5 jaar en een heerlijke baby Liz van vier weken. Op naar de volgende bevalling.

Gelieve de getallensequens in het hiernavolgende tekstveld in te voeren

De met een * gemarkeerde velden zijn verplichte velden.