• ✔ Voor 12.00 uur besteld, volgende werkdag in huis
  • ✔ Gratis verzending vanaf EUR 40,-
  • ✔ Gratis kleinigheidje bij iedere bestelling

Zwanger - Dominque kreeg een verkeersongeluk in haar zwangerschap

Dominique (23) woont samen met haar man en zoontje Boyd (1,5 jaar) in Nieuwegein. Ze werkt in de gehandicaptenzorg en volgt daarnaast ook nog een opleiding. Naast haar moederschap en werk in de zorg heeft ze haar eigen blog. Toen Dominique 27 weken zwanger was van Boyd raakte ze betrokken bij een verkeersongeval en vreesde ze voor het kleintje in haar buik.

Alles werd zwart

Dat wat je nooit hoopt gebeurde tijdens mijn zwangerschap toch. Op weg naar huis met de fiets zag ik in mijn ooghoeken met volle vaart een wielrenner aankomen, tot mijn grote schrik had ik snel door dat hij niet van plan was om mijn voorrang te geven, die ik wel zou moeten krijgen. Direct reageerde ik op de situatie door mijn remmen vol in te knijpen. Met mijn buik viel ik op het stuur en van het een op het andere moment lag ik op de grond onder mijn fiets. Ik schreeuwde “ik ben zwanger, ik ben zwanger!” Vrij snel daarna werd alles zwart en was ik even helemaal van de wereld.

Ik voelde de baby niet meer bewegen

Op het moment dat ik weer bij kwam hoorde ik in de verte een ambulance aankomen, een jongeman had een kleed onder mijn hoofd gelegd. Ik moest stilliggen, dit hoefde ze niet te zeggen, ik kon niet bewegen, ik was bang en had pijn. Ondertussen voelde ik ook de baby niet meer bewegen in mijn buik, doodsangsten gierden door mijn lichaam. Daar was de ambulance en vlak daarna kwamen ook mijn moeder en bonusvader.

De ambulancebroeder knielde naast mij neer en vroeg direct hoe het met mij ging. Ik antwoordde dat het slecht ging. In een mum van tijd hadden het ambulancepersoneel mij zoveel vragen gesteld en wisten ze dat ik de baby niet meer voelde. Ook had ik zoveel pijn in mijn nek en mijn benen, ik werd stabiel op de brancard gelegd met een nekkraag. De weg na het ziekenhuis duurde ongeveer vijf minuten, dit leek alleen wel een uur te duren. In het ziekenhuis werd ik volledig gecontroleerd en mijn moeder probeerde in de tussentijd mijn man te bereiken die aan het klussen was in ons nieuwe huisje.

Ik was nog steeds niet gesrustgesteld

Na ongeveer een half uur belde mijn man mijn moeder terug, in eerste instantie dacht hij dat mijn moeder een flauwe grap maakte. Was dat maar waar, voor ik het wist stond mijn man naast me met tranen in zijn ogen, “gaat alles goed met jou en de kleine?”. Ik voelde mij onwijs slecht en kon nog steeds niet bewegen. De gynaecoloog kwam al snel met het nieuws dat alles goed was met de baby tijdens het maken van de echo. De baby was waarschijnlijk onwijs geschrokken van het ongeluk dat hij zich daardoor tijdelijk niet meer liet voelen, wat waren wij opgelucht dat alles goed was. Doordat ik de baby nog steeds niet voelde bewegen, was ik nog steeds niet gerustgesteld.

Daar lag ik dan, 27 weken zwanger op een trauma afdeling, zo ziet natuurlijk niemand haar zwangerschap voor zich. De nekkraag mocht nog niet af omdat ik pijn bleef houden. En dat wat ze het liefst niet doen tijdens een zwangerschap moest toch gebeuren. Omdat ik schade kon oplopen in mijn nek moest er een röntgenfoto gemaakt worden, op dat moment maakte dat mij niet zo veel meer uit, als ik de kleine baby maar weer zou voelen in mijn buik.

Ik hoorde zijn hartje!

Ze hebben alles gecontroleerd en de nekkraag mocht af. Wat een opluchting ondanks de pijn en de schrik mankeerde zowel de baby als ik niets. Na 4 uur op de trauma afdeling hebben we besloten in overleg me de gynaecoloog om toch een CT-scan te maken zodat we zeker wisten dat echt alles goed was met onze kleine baby. Ik hoorde zijn hartje en daar vloeide de tranen rijkelijk door. Na 6,5 uur in het ziekenhuis mochten we eindelijk naar huis. Wel kreeg ik de komende weken extra controles om de baby in de gaten te houden zodat we zeker wisten dat hij geen schade zou overhouden aan dit ongeluk.

Ondanks ik 1,5 week met krukken heb gelopen wegens veel pijn en door deze situatie eerder met verlof moest dan afgesproken, deed de kleine het onwijs goed en hield hij gelukkig geen schade aan dit alles over. Inmiddels zijn wij de trotse ouders van Boyd Djaylano die nu alweer 1,5 jaar is gezond en wel.

 

Tags: zwanger
Gelieve de getallensequens in het hiernavolgende tekstveld in te voeren

De met een * gemarkeerde velden zijn verplichte velden.